De tweede laag epoxy

Superdag!  Temperatuur vlot boven de 10°C.

Gisteren, zaterdag, was ik na het examen gauw naar de boot gereden voor een tweede plamuur-ronde. Deze keer met epoxy, aangedikt met een verdikkingsmiddel.

Vandaag dan nat in nat een tweede epoxylaag er overheen. Eerst ontvetten met aceton, en dan een nieuwe laag L235.  Ik heb er nu wel een kleurstofje aan toegevoegd zodat je iets makkelijker ziet waar je gebleven bent tijdens het inrollen.
Ik was wel wat traag waardoor de potlife overschreden werd. Ze schrijven 45 minuten voor, en heb een uurtje nodig gehad om in te rollen. maar het ging nog net.  Een paar graden warmer is een wereld van verschil, want bij de eerste laag had ik nog potlife zat ;-)

Ook de volgende lagen zal ik vlot over de laatste epoxy-plamuur heen zetten. Pas na de 4e laag ga ik de romp weer opschuren en de plamuur glad schuren. Hierdoor kan ik nat in nat werken, en verdwijnen de kleinste oneffenheden netjes onder de vier lagen epoxy die door hun oppervlakte spanning zowiezo glad trekken (= minder schuurwerk dus).

De tweede laag gaat nat-in-nat over de plamuur heen

De eerste laag epoxy...

Vandaag was eigenlijk geen succesdag.  Het was een lange werkdag aan de boot, en zo'n dagje buiten in wind en hooguit 12°c is toch niet echt aangenaam...

De Selia lijkt wel een golfbal. Mijn plamuurwerk was een mislukking.  De polyester plamuur was al te oud eigenlijk, en er zat te weinig in de pot bovendien (had ik beter eerst even nagekeken voor ik vertrok). De tube harder was zelfs 'gebarsten', die brak gelijk in twee toen ik hem nog maar aanraakte.

Na het plamuren heb ik het zaakje ontvet met die milieuvriendelijke ammoniak van Forever. Hopelijk deed ie zn werk zoals een pure ammoniak het doet op polyester: de poriën openen.

Daarna een laag epoxy er overheen. De L235 was wat stroperig, maar met het rollertje toch makkelijk aan te brengen. De romp was droog (volgens mijn test toch), en ik wou niet langer wachten.
Ik had een 400 gram hars genomen, en dan 140 gram harder, maar dat was overschat: uiteindelijk heb ik maar 300 gram gebruikt zoiets. De rest staat nu te harden in de kuip als controlemiddel).

Morgen gauw een tweede laag er overheen, en die twee lagen (nat in nat) kunnen dan een week drogen (als we voldoende uren boven de 10°C halen toch).

Volgende zaterdag heb ik in de voormiddag mijn examen 'Algemeen stuurbrevet'. Nadien ga ik dan opnieuw naar de boot, en kan ik 'mijn golfbal' plamuren :D met zelfgemaakte epoxy-plamuur (L235 met verdikkingsmiddel). Dat kan dan weer een avondje aantrekken en zondag kan dan de derde laag epoxy er op (alweer nat in nat dus).

Wie nu nog durft beweren dat een Leisure 17 geen last heeft van osmose...

Plannen is leuk, als het nu ook nog loopt zoals gewenst, is het nog leuker :D

De herstelling van vorige zaterdag is een succes!

Bella de koe, met roze vlekken ;-)

De vocht-test is ook OK (één uur zonder condens).

Epoxy L235 van Gazechim composites

De Selia is een echte golfbal

De eerste laag zit er op

Te koud voor epoxy?

Vrijdag besprak ik met Marleen van Gazechim de verwerking van epoxy bij kouder weer.
De 'nieuwe' epoxy die ze me meegaf (LARIT L 235) opent in elk geval mogelijkheden om de Selia alsnog tijdig klaar te krijgen: verwerkingstemperatuur tussen MIN 60°C en 50°C.
Epoxy kan doorharden vanaf een temperatuur van 10°C, als de temperatuur lager is, stopt het verhardingsproces, maar dat wil niet zeggen dat de toepassing daardoor mislukt is, want eens de temperatuur weer boven die 10°C komt, hardt hij gewoon verder.
De eerste 6 uren zijn cruciaal om uitzakken te voorkomen, als die zes uren allemaal warmer zijn dan 10°C zit je goed.
Hierin zie ik wel mogelijkheden: wat ik eerst als nadeel zag, namelijk: de werkweek die er steeds tussen zit, kan ook als voordeel dienen: als langgerekte uithardingstijd. De komende week geven ze overdag gedurende enkele uren een temperatuur die boven de 10°C uitkomt, dus al die uren dat de temperatuur zo hoog komt, kan de epoxy doorharden.

Actie dus:  ik reed vandaag weer naar de boot, en heb de rotte plekken behandeld.
Ik koos toch maar voor de Solupox Multi, die kan je vermengen per volume, en die heeft een zeer goede hechting op o.a. polyester, en heeft een grote druk- en trekvastheid.  Ideaal dus.
Er is één enkel nadeeltje: ik zal moeten afwerken met zelf aangemaakte epoxy-plamuur, want polyesterplamuur op epoxy aanbrengen is geen optie.
Ik hoop enkel dat de gekochte ammoniak OK is, want het is weinig ruikende, milieuvriendelijke ammoniak...

Volgende werkwijze heb ik gevolgd:

• ontvetten met ammoniak (opent de polyester poriën)
• glasweefseltjes op maat knippen
• droogblazen met een haardroger
• indeppen met aangemaakte Solupox Multi
• eerste glasweefseltje aanbrengen
• indeppen zodat dit glasmatje verzadigd is
• tweede glasweefseltje waarbij de weefsels 45° tegenover het eerste matje liggen
• alweer verzadigen
• Resterende epoxy aangedikt met Nevitix verdikkingspoeder
• Over de glasweefsel heen plamuren
• afgedekt met een vel stevige plastic en daarover een stevig stuk golfkarton om doorzakken te voorkomen

De foto's verduidelijken vast:

Milieuvriendelijke ammoniak...

Goed droogblazen

Indeppen met een eerste laagje Solupox

Twee glasweefsels over elkaar (45° tegenover elkaar!)

Afdekken met plastic en karton tegen het uitzakken